به عنوان یک محصول معمولی صنعتی و معماری، گریتینگ شامل یک فرآیند تولید چند مرحله‌ای-می‌شود که در آن هر مرحله مستلزم الزامات فنی خاصی است که باید تسلط داشته باشند. مواد اولیه مورد استفاده برای گریتینگ شامل فلزات، پلاستیک و مواد کامپوزیتی است. در حالی که فرآیندهای ساخت گریتینگ های ساخته شده از مواد مختلف تغییرات خاصی را نشان می دهند، جریان کار اساسی تا حد زیادی ثابت است.
تهیه و فرآوری مواد اولیه
اولین قدم مهم در تولید{0}}گریتینگ با کیفیت بالا، انتخاب و پیش تصفیه مواد خام است. توری های فلزی معمولاً از موادی مانند فولاد کم کربن، فولاد ضد زنگ، یا آلیاژهای آلومینیوم استفاده می کنند. به محض ورود به خط تولید،-معمولاً به صورت کلاف یا ورق-این مواد اولیه ابتدا تحت عملیات سطحی قرار می گیرند. این فرآیند شامل مراحلی مانند چربی زدایی، زدودن زنگ زدگی و غیرفعال سازی برای اطمینان از کیفیت مراحل بعدی پردازش است. در مقایسه با سایر مواد-مانند مواردی که برای توری های پلاستیکی استفاده می شود-مصالح فلزی از نظر استحکام و دوام مزایایی دارند. با این حال، آنها سنگین تر و مستعد خوردگی هستند، و مرحله درمان سطح را به ویژه حیاتی می کند. پس از پیش تصفیه، مواد برش داده می شوند و مطابق با مشخصات طراحی خاص، تحت شکل دهی اولیه قرار می گیرند.
فرآیندهای شکل گیری
شکل دهی مرحله اصلی تولید گریتینگ را تشکیل می دهد و در درجه اول شامل سه روش است: مهر زنی، جوشکاری و بافندگی. مهر زنی شامل اعمال فشار به ورق های فلزی با استفاده از قالب ها برای ایجاد یک ساختار مشبک با یک شکل خاص است. این فرآیند بسیار کارآمد و مقرون به صرفه است و آن را برای تولید انبوه-در مقیاس بزرگ و استاندارد مناسب می‌سازد. با این حال، مستلزم هزینه های قالب بالا است و انعطاف پذیری طراحی محدودی را ارائه می دهد. جوشکاری شامل اتصال نوارها یا میله های فلزی از طریق تکنیک های جوشکاری برای تشکیل یک ساختار مشبک است. از مزایای آن می توان به استحکام سازه ای بالا و انعطاف پذیری طراحی اشاره کرد، هرچند که معمولاً مستلزم راندمان تولید پایین تر است و نیازهای بالاتری را برای تخصص جوش ایجاد می کند. فرآیند بافندگی عمدتاً برای شبکه های سیمی استفاده می شود و از تکنیک های بافندگی مکانیکی برای ایجاد ساختار مشبک استفاده می شود. این روش محصولاتی را تولید می‌کند که با وزن سبک و تنفس عالی مشخص می‌شوند، اگرچه ظرفیت تحمل بار آنها نسبتاً کمتر است. در مقابل، توری های پلاستیکی معمولاً از طریق قالب گیری تزریقی یا اکستروژن تولید می شوند. در حالی که هزینه کمتر و مقاومت در برابر خوردگی بالاتری دارند، عموماً از استحکام مکانیکی و مقاومت حرارتی کمتری نسبت به همتایان فلزی خود برخوردار هستند.
فن آوری های درمان سطحی
عملیات سطحی یک عامل حیاتی است که بر عمر مفید و ظاهر گریتینگ ها تأثیر می گذارد. توری‌های فلزی معمولاً تحت فرآیندهایی مانند-گالوانیزه کردن گرم، الکترو-گالوانیزه کردن، پوشش اسپری یا آندایزینگ قرار می‌گیرند. گالوانیزه گرم- شامل غوطه ور کردن توری در روی مذاب برای تشکیل یک لایه محافظ است. این روش مقاومت در برابر خوردگی قوی ارائه می‌دهد و برای محیط‌های بیرونی مناسب-است. برعکس، گالوانیزه کردن یک لایه روی از طریق فرآیند الکترولیتی ایجاد می‌کند. در حالی که پوشش یکنواخت تری ایجاد می کند، پوشش نازک تر است و در نتیجه قابلیت های محافظتی کمی کمتر می شود. فرآیندهای پوشش اسپری طیف گسترده‌ای از گزینه‌های رنگی را ارائه می‌دهند، در نتیجه جذابیت زیبایی را افزایش می‌دهند، اگرچه دوام آنها به طور کلی کمتر از درمان‌های گالوانیزه است. آنودایز در درجه اول بر روی توری های آلیاژ آلومینیوم اعمال می شود و باعث افزایش سختی سطح و مقاومت در برابر خوردگی می شود.